رباعی شماره 489 از دیوان شمس مولانا

آن کس که ز دل دم اناالحق میزد

امروز بر این رسن معلق میزد

وانکس که ز چشم سحر مطلق میزد

بر خود ز غمت هزار گون دق میزد

تفسیر رباعی 489 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به فنای منصور حلاج و رنج عاشق از فراق می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «آن کس که از دل، دم “انا الحق” (من حق هستم) می‌زد (منصور حلاج)،» «امروز بر این ریسمان (دار) آویزان بود (و فنا شد).» سپس به رنج عاشق از فراق اشاره می‌کند: «و آن کس که از چشم خود، سحر مطلق (جذابیت بی‌حد) می‌زد (خود معشوق)،» «از غم تو (غم دوری خود از من)، هزاران گونه دق و رنج می‌برد (بی‌قرار می‌شد).» این رباعی، بیانگر شهادت منصور حلاج به عنوان نماد فنای در حق و نشان‌دهنده‌ی رنج معشوق از دوری عاشق، که خود نیز از غم فراق دق می‌کند.