رباعی شماره 488 از دیوان شمس مولانا

آن کس که از آب و گل نگاری دارد

روزی به وصال او قراری دارد

ای نادره آنکه زاب و گل بیرون شد

کو چون تو غریب شهریاری دارد

تفسیر رباعی 488 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به تفاوت معشوق مادی و معشوق حقیقی (الهی) می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «آن کسی که از آب و گل (ماده)، نگاری (معشوقی) دارد،» «روزی به وصال او (معشوق مادی) آرامش می‌یابد.» سپس به بی‌نظیری معشوق ازلی اشاره می‌کند: «ای نادر و بی‌نظیر! آن کسی که از آب و گل (ماده) بیرون شد (روح الهی)،» «کجا (او) مانند تو، شهریاری غریب و بی‌نظیر (خداوند) دارد؟» این رباعی، بیانگر تمایز میان عشق‌های مادی و عشق الهی، و نشان‌دهنده‌ی برتری و بی‌نظیری معشوق الهی که از هر قید مادی فراتر است.