آن کس که بر آتش جهانم بنهاد
صد گونه زبانه بر زبانم بنهاد
چون شش جهتم شعلهٔ آتش بگرفت
آه کردم و دست بر دهانم بنهاد
این رباعی به رنج ناشی از عشق و ناتوانی در بیان آن میپردازد. مولانا میفرماید: «آن کسی (معشوقی) که وجود مرا بر آتش جهان (عشق سوزان) قرار داد،» «صد گونه شعله بر زبانم نهاد (و زبان مرا به آتش کشید و ناتوان ساخت).» سپس به فراگیری این سوزش و سکوت اجباری اشاره میکند: «چون شش جهت (تمام وجودم) شعلهور از آتش (عشق) شد،» «(خواستم فریاد کنم، اما معشوق) آه کردم و دست بر دهانم نهاد (و مرا از بیان منع کرد).» این رباعی، بیانگر شدت سوزش و فراگیری آتش عشق که تمام وجود عاشق را در بر میگیرد و ناتوانی او در ابراز این رنج به دلیل منع معشوق.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی