رباعی شماره 482 از دیوان شمس مولانا

آن عشق که برق و بوش تا فرق رسید

مالم همه خورد و کار با دلق رسید

آبی که از آن دامن خود میچیدم

اکنون جوشیده است و تا حلق رسید

تفسیر رباعی 482 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به شدت عشق و تأثیر فراگیر آن بر عاشق می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «آن عشقی که برق (شراره) و بوی آن (حتی) تا فرق سر (وجودم) رسید،» «تمام دارایی و اموال مرا مصرف کرد و کارم به دلق (لباس پاره‌) کشید (مرا بی‌چیز کرد).» سپس به بی‌قراری و فوران عشق اشاره می‌کند: «آبی که از آن (عشق)، دامنم را جمع می‌کردم (و از آن پرهیز می‌کردم)،» «اکنون جوشیده است و تا حلقم رسید (و مرا در خود غرق کرده است).» این رباعی، بیانگر قدرت ویرانگر و در عین حال حیات‌بخش عشق که تمام هستی مادی عاشق را از بین می‌برد و او را در دریای خود غرق می‌کند.