رباعی شماره 473 از دیوان شمس مولانا

آن روز که جان خرقهٔ قالب پوشید

دریای عنایت از کرم میجوشید

سرنای دل از بسکه می لب نوشید

هم بر لب تو مست شد و بخروشید

تفسیر رباعی 473 از دیوان شمس مولانا

مولانا در این رباعی به لحظه آفرینش انسان و نقش لطف الهی در آن می‌پردازد. او می‌گوید: «آن روز که جان، جامه‌ی قالب (جسم) را پوشید،» «دریای عنایت و لطف (الهی)، از کرم و بخشش می‌جوشید (و هستی را پدید آورد).» سپس به تأثیر عشق بر جان اشاره می‌کند: «سرنای دل (جان انسان) از بس که از شراب (عشق) نوشید،» «هم بر لب تو (ای معشوق ازلی) مست شد و فریاد کشید (و به شور و هیجان آمد).» این رباعی، بیانگر آغاز هستی انسان با لطف و عنایت الهی و فطری بودن عشق الهی در نهاد هر جانی که با دم عشق معشوق، به شور و فریاد می‌آید.