رباعی شماره 472 از دیوان شمس مولانا

آن رفت که بودمی من از عشق تو شاد

از عشق تو می نایدم از عشقم یاد

اسباب و علل پیش من آمد همه باد

بر بحر کجا بود ز کهگل بنیاد

تفسیر رباعی 472 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به فنای عاشق در عشق معشوق و بی‌اهمیتی علل دنیوی می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «آن زمان گذشت که من از عشق تو شاد و مسرور بودم (و خود را موجودی جدا می‌دانستم)،» «(اکنون) از (شدت) عشق تو، از عشق خودم (به تو) یادی نمی‌ماند (و خود را در عشق تو فانی می‌بینم).» سپس به بی‌ارزشی امور مادی در برابر عشق اشاره می‌کند: «همه‌ی اسباب و علل (دنیوی) نزد من پوچ و بی‌ارزش شد،» «(زیرا) بر دریا، چگونه می‌توان بنایی از گِل ساخت؟ (عشق همچون دریا و امور دنیوی همچون گِل هستند که در برابر آن ناچیزند).» این رباعی، بیانگر اوج فنای عاشق در عشق معشوق تا جایی که هویت و عشق خودش نیز در برابر عشق معشوق ناپدید می‌شود و بیانگر بی‌اهمیتی امور دنیوی در برابر اقیانوس بی‌کران عشق.