رباعی شماره 470 از دیوان شمس مولانا

آنرا که ز عشق دوست بیداد رسد

از رحمت و فضل اوش امداد رسد

کوتاهی عمر بین به وصلم دریاب

تا پیش از اجل مرا به فریاد رسد

تفسیر رباعی 470 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به امداد الهی در رنج عشق و طلب وصال پیش از مرگ می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «آن کسی را که از عشق دوست (معشوق)، ظلم و ستم (رنج) می‌رسد،» «از رحمت و فضل او (خداوند)، یاری و کمک به او می‌رسد.» سپس به طلب وصال از معشوق اشاره می‌کند: «کوتاهی عمر (انسان) را ببین، (پس) مرا به وصالت دریاب،» «تا پیش از مرگ، به فریاد من برسی (و مرا نجات دهی).» این رباعی، بیانگر لطف الهی در حمایت از عاشقان در رنج و دعوت عاشق از معشوق برای وصال زودرس پیش از فرا رسیدن مرگ.