رباعی شماره 469 از دیوان شمس مولانا

آن را که خدای ناف بر عشق برید

او داند ناله‌های عشاق شنید

هر جای که دانه دید زانجا برمید

پرید بدان سوی که مرغی نپرید

تفسیر رباعی 469 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به پیوند فطری عاشق با عشق و پرواز او به سوی حقیقت می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «آن کسی را که خداوند نافش را بر (ریسمان) عشق برید (یعنی از بدو تولد با عشق عجین بود)،» «او (به خوبی) ناله‌های عاشقان را شنید (و درک کرد).» سپس به پرواز او به سوی حقیقت اشاره می‌کند: «هر جا که (در عالم) دانه‌ی (جذبه‌ای از حقیقت) دید، از آنجا (از تعلقات دنیا) برخاست،» «(و) به آن سویی پرواز کرد که هیچ پرنده‌ای (عادی) نپرید (به سوی عالم لاهوت).» این رباعی، بیانگر عشق فطری و الهی در وجود برخی انسان‌ها و پرواز آن‌ها به سوی عوالم ماورایی که از دسترس دیگران خارج است.