رباعی شماره 460 از دیوان شمس مولانا

آنجا که بهر سخن دل ما گردد

من می‌دانم که زود رسوا گردد

چندان بکند یاد جمال خوش تو

کر هر نفسش نقش تو پیدا گردد

تفسیر رباعی 460 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به رسوایی دل عاشق از شدت یاد معشوق می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «آنجا که دل ما (از شدت عشق)، برای هر سخنی (از معشوق) می‌گردد (و شوریده می‌شود)،» «من می‌دانم که به زودی (از شدت عشق) رسوا خواهد شد.» سپس به جلوه‌گری معشوق در هر نفس عاشق اشاره می‌کند: «(دل) آنقدر از جمال خوشایند تو یاد می‌کند،» «که در هر نفسش، نقش و تصویر تو آشکار می‌شود (و دل به هر سو که می‌چرخد، تصویر تو را می‌بیند).» این رباعی، بیانگر شدت عشق عاشق که باعث رسوایی او می‌شود و حضور مداوم و فراگیر معشوق در خیال و وجود عاشق تا جایی که در هر نفسش، او را حاضر می‌بیند.