رباعی شماره 454 از دیوان شمس مولانا

ما را چو ز عشق میشود راست مزاج

عشق است طبیب ما و داروی علاج

پیوسته بدین عشق نخواهد رفتن

این عشق ز کس نزاد و نی‌داد نتاج

تفسیر رباعی 454 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به عشق به عنوان تنها درمان و ماهیت الهی آن می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «هنگامی که (مزاج) ما از عشق، راست و درست می‌شود،» «عشق، پزشک ما و داروی درمان ماست (تنها عشق است که ما را شفا می‌دهد).» سپس به جاودانگی و منشأ عشق اشاره می‌کند: «پیوسته به واسطه‌ی این عشق، (دنیا و زمان) از بین نخواهد رفت،» «این عشق از کسی زاده نشده و خود نیز فرزندی نداده است (خودبسنده و ازلی-ابدی است).» این رباعی، بیانگر مقام والای عشق الهی که نه تنها درمان‌بخش است، بلکه جاودانه و ازلی-ابدی است و سرچشمه‌ی همه چیز است.