رباعی شماره 449 از دیوان شمس مولانا

یاری که به نزد او گل و خار یکیست

در مذهب او مصحف و زنار یکیست

ما را غم آن یار چرا باید خورد

کو را خر لنگ و اسب رهوار یکیست

تفسیر رباعی 449 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به بی‌تفاوتی معشوق نسبت به ظواهر و تفاوت‌ها می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «یاری (معشوقی) که نزد او، گل و خار یکی است (تفاوتی بین خوب و بد نمی‌بیند)،» «در آیین او، قرآن و زنار (نماد کفر) یکی است (و به باطن همه چیز می‌نگرد).» سپس به سؤال از چرایی غم او اشاره می‌کند: «ما چرا باید غم آن یار را بخوریم،» «که نزد او، خر لنگ و اسب راهوار (ارزش‌ها) یکی است؟ (یعنی به هیچ چیز جز حقیقت باطنی توجه نمی‌کند).» این رباعی، بیانگر مقام بی‌تفاوتی معشوق الهی نسبت به تمایزات ظاهری و اینکه غم خوردن برای چنین معشوقی، به دلیل بی‌توجهی او به ظواهر، بی‌معنا به نظر می‌رسد.