رباعی شماره 448 از دیوان شمس مولانا

یاری که به حسن از صفت افزونست

در خانه درآمد که دل تو چونست

او دامن خود کشان و دل میگفتش

دامن برکش که خانهٔ پرخونست

تفسیر رباعی 448 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به دیدار معشوق بی‌نظیر و حال دل عاشق می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «یاری (معشوقی) که در زیبایی، فراتر از هر توصیفی است،» «به خانه (دل عاشق) درآمد (و پرسید): ‘دل تو چگونه است؟’» سپس به حال دل عاشق اشاره می‌کند: «او (معشوق) دامن خود را می‌کشید (با ناز و غرور راه می‌رفت) و دل (عاشق) به او می‌گفت: ‘دامن را بالا بکش، زیرا خانه (دل) پر از خون (اشک خونین و رنج) است.’» این رباعی، بیانگر عظمت و زیبایی وصف‌ناپذیر معشوق و شدت رنج و درد عاشق که دلش از فراق و شور عشق، لبریز از خون شده است.