رباعی شماره 442 از دیوان شمس مولانا

هر روز دلم در غم تو زارتر است

وز من دل بیرحم تو بی‌زارتر است

بگذاشتیم غم تو نگذاشت مرا

حقا که غمت از تو وفادارتر است

تفسیر رباعی 442 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به وفاداری غم معشوق در مقایسه با بی‌وفایی او می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «هر روز دلم در غم تو (ای معشوق) نالان‌تر و خسته‌تر است،» «و دل بی‌رحم تو (نیز) از من بی‌زارتر است (و بیشتر مرا از خود می‌راند).» سپس به پارادوکس وفاداری غم اشاره می‌کند: «من تو را رها کردم (تلاشم برای رهایی از غم تو)، اما غم تو مرا رها نکرد،» «به راستی که غم تو، از خود تو وفادارتر است (زیرا همیشه با من است).» این رباعی، بیانگر شدت رنج عاشق از بی‌مهری معشوق و پارادوکس عجیب وفاداری غم که همیشه همراه عاشق است، بر خلاف معشوق که گاهی بی‌وفایی می‌کند.