هر ذره که چون گرسنه بر خوان خداست
گر تا باید خورند اینخوان برپاست
بر خوان ازل گرچه ز خلقان غوغاست
خوردند و خوردند کم نشد خوان برجاست
این رباعی به فراگیری و بیکرانگی نعمت الهی میپردازد. مولانا میفرماید: «هر ذرهای که مانند گرسنه بر سفرهی (نعمت) خداست،» «اگر (همینگونه) تا ابد بخورند، این سفره همچنان برپاست (و نعمتها تمام نمیشود).» سپس به بیکرانگی رزق الهی از ازل اشاره میکند: «بر سفرهی ازلی (نعمت بیانتهای الهی)، هرچند از سوی خلایق سر و صدایی (از خوردن و طلب) هست،» «(اما) خوردند و خوردند (آنها)، (ولی) کم نشد و سفره همچنان برجاست (و تمام نمیشود).» این رباعی، بیانگر وسعت و بینهایت بودن فیض و رزق الهی که از ازل وجود داشته و تا ابد نیز ادامه خواهد داشت.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی