هر درویشی که در شکست خویش است
تا ظن نبری که او خیال اندیش است
آنجا که سراپردهٔ آنخوش کیش است
از کون و مکان و کل عالم پیش است
این رباعی به حقیقت شکست نفس در درویشی و مقام عارف میپردازد. مولانا میفرماید: «هر درویشی که در شکستن (نفس) خویشتن است،» «(مبادا) گمان نبری که او خیالی (ناواقعی) میاندیشد (و توهم دارد).» سپس به مقام واقعی عارف اشاره میکند: «آنجا که سراپرده و جایگاه آن خوشدین (عارف واصل) است،» «از کون و مکان (هستی مادی) و تمام عالم، فراتر و پیشتر است.» این رباعی، بیانگر مرتبهی بالای عارفانی که نفس خود را شکسته و فانی کردهاند، و اشاره به اینکه آنها در عالمی فراتر از عالم ماده حضور دارند.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی