رباعی شماره 421 از دیوان شمس مولانا

مینال که آن ناله شنو همسایه است

مینال که بانک طفل مهر دایه است

هرچند که آن دایهٔ جان خودرایه است

مینال که ناله عشق را سرمایه است

تفسیر رباعی 421 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به اهمیت و فضیلت ناله و فغان در عشق می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «ناله کن، زیرا آن ناله را (معشوق که) همسایه‌ی توست (به تو نزدیک است)، می‌شنود،» «ناله کن، زیرا صدای کودک، (نشانه) محبت دایه است (و موجب جلب توجه او می‌شود).» سپس به سرمایه‌ی بودن ناله در عشق اشاره می‌کند: «هرچند که آن دایه‌ی جان (خداوند)، خودرأی و بی‌نیاز است (و نیازی به ناله تو ندارد)،» «ناله کن، زیرا ناله، سرمایه و ابزار عشق است (و موجب رشد و قرب می‌شود).» این رباعی، بیانگر اهمیت ابراز ضعف و نیاز در برابر معشوق الهی و اینکه ناله و فغان، خود وسیله‌ای برای قرب و دریافت رحمت الهی است.