رباعی شماره 420 از دیوان شمس مولانا

می‌گفت یکی پری که او ناپیداست

کان جان که مقدست است از جای کجاست

آنکس که از هر دو جهان روزه گشاست

بی‌کام و دهان روزه‌گشائی او راست

تفسیر رباعی 420 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به حیرت از منشأ جان قدسی و فراگیری رزق الهی بی‌واسطه می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «یکی از پریان (یا ارواح پنهان) که او ناپیداست، می‌گفت،» «که آن جان مقدس (روح انسانی که از حق تعالی است) از چه جایی (منشأیی) است؟» سپس به رزق معنوی بی‌واسطه اشاره می‌کند: «آن کسی که از هر دو جهان (مادی و معنوی) روزه‌ی گشاست (یعنی هر دو را شامل حال اوست و او را سیراب می‌کند)،» «گشودن روزه (رزق دادن) بدون دهان و کام، خاص اوست (خداوند بدون واسطه و جسم مادی، رزق می‌دهد).» این رباعی، بیانگر ماهیت متعالی و بی‌مکان جان و قدرت بی‌واسطه و فراگیر خداوند در رزق‌رسانی به معنای معنوی.