رباعی شماره 419 از دیوان شمس مولانا

می‌گرییم زار و یار گوید زرقست

چون زرق بود که دیده در خون غرقست

تو پنداری که هر دلی چون دل تست

نی نی صنما میان دلها فرقست

تفسیر رباعی 419 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به شکایت عاشق از اتهام ریاکاری توسط معشوق و تأکید بر تفاوت دل‌ها می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «(من) زار و نالان گریه می‌کنم، اما یار (معشوق) می‌گوید که این ریا و تظاهر است،» «چگونه می‌تواند ریا باشد در حالی که دیده (چشم من) در خون (اشک خونین) غرق شده است؟» سپس به تفاوت دل‌ها اشاره می‌کند: «تو (ای معشوق) گمان می‌کنی که هر دلی مانند دل توست (که سخت و بی‌احساس است)،» «نه، نه! ای معشوق، میان دل‌ها تفاوت وجود دارد (و دل من عاشق است).» این رباعی، بیانگر عمق درد و اشک عاشق حقیقی که حتی با وجود رنج فراوان، ممکن است از سوی معشوق به ریاکاری متهم شود و تأکید بر تفاوت ماهوی دل‌های عاشق و معشوق.