رباعی شماره 400 از دیوان شمس مولانا

ما عاشق عشقیم که عشق است نجات

جان چون خضر است و عشق چون آبحیات

وای آنکه ندارد از شه عشق برات

حیوان چه خبر دارد از کان نبات

تفسیر رباعی 400 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به عشق به عشق به عنوان راه نجات و بی‌خبری ناآگاهان از آن می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «ما عاشق (خودِ) عشق هستیم، زیرا عشق (به حق)، خود نجات‌بخش است،» «(در این راه) جان مانند خضر است و عشق مانند آب حیات (که به آن جاودانگی می‌بخشد).» سپس به بی‌نصیبی از عشق اشاره می‌کند: «وای بر آن کسی که از پادشاه عشق، حواله و برگه‌ی آزادی (نجات) ندارد،» «(زیرا) حیوان چه خبری از معدن و جایگاه گیاه (آگاهی و معرفت) دارد؟ (ناآگاه از حقیقت عشق است).» این رباعی، بیانگر اهمیت و جایگاه والای عشق به عنوان راه رستگاری و نجات، و بیانگر عدم درک این حقیقت توسط کسانی که از عشق بی‌بهره‌اند.