گویند مرا که این همه درد چراست
وین نعره و آواز و رخ زرد چراست
گویم که چنین مگو که اینکار خطاست
رو روی مهش ببین و مشکل برخاست
این رباعی به پاسخ عاشق به ملامتکنندگان در برابر درد عشق میپردازد. مولانا میفرماید: «(مردم) به من میگویند که: ‘این همه درد چراست؟’» «و ‘این فریاد و ناله و روی زرد (و رنجدیده) چراست؟’» سپس به پاسخ عاشق اشاره میکند: «میگویم که: ‘چنین مگو، که این کار (ملامت کردن) اشتباه است،’» «(بلکه) برو و روی ماهروی او (معشوق) را ببین، (آنگاه تمام) مشکل (و پرسش تو) برطرف میشود (و علت درد من را میفهمی).» این رباعی، بیانگر شدت و عمق درد عشق که از دید ناآگاهان غیرقابل فهم است و تنها با دیدن جمال معشوق، علت آن آشکار میشود.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی