رباعی شماره 390 از دیوان شمس مولانا

گفتی گشتم ملول و سودام گرفت

تا شد دل از این کار و از این جام گرفت

ترسم بروی جامه دران بازآئی

کان گرگ درنده باز تنهام گرفت

تفسیر رباعی 390 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به ملال و سودای عاشق از فراق و بیم از بازگشت معشوق می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «(ای معشوق، گفتی که) من ملول و خسته شدم و سودا (عشق) مرا فرا گرفت،» «تا (این سودا) دل را از این کار (دنیوی) و از این جام (باطنی) بازداشت (و متوجه خود کرد).» سپس به بیم از بازگشت معشوق اشاره می‌کند: «می‌ترسم (زمانی که) تو بروی (و من تنها شوم)، جامه دران (نالان و پریشان) بازآیی،» «زیرا آن گرگ درنده‌ی (فراق و غم) دوباره مرا تنها گرفته و از پا درآورده است.» این رباعی، بیانگر شدت رنج عاشق از فراق و بیم او از تنها ماندن، که ممکن است معشوق به دلیل این رنج شدید، با حال پریشان بازگردد.