رباعی شماره 389 از دیوان شمس مولانا

گفتی چونی بنده چنانست که هست

سودای تو بر سر است و سر بر سر دست

میگردد آن چیز بگرد سر من

نامش نتوان گفت ولیکن چه خوش است

تفسیر رباعی 389 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به حالت عاشق در شور عشق و بی‌توصیف بودن آن حال می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «(معشوق) گفتا: ‘چگونه‌ای؟’ (پاسخ دادم که) این بنده (من)، همان‌گونه است که (از عشق تو) هست،» «شور و سودای تو در سر دارم و سرم بر سر دست (آماده‌ی فداکاری) است.» سپس به بی‌قراری و حالت وصف‌ناپذیر عشق اشاره می‌کند: «آن چیز (نامعلوم و روحانی) به گرد سر من می‌گردد،» «نامش را نمی‌توان گفت، اما چقدر خوشایند است!» این رباعی، بیانگر عمق شور عشق در وجود عاشق و فنای او در این حال، که تجربه‌ای فراتر از کلمات و توصیف است.