رباعی شماره 387 از دیوان شمس مولانا

گفتم که دلم آلت و انگاز مست

مانند رباب دل هم‌آواز منست

خود ایندل من یار کسی دیگر بود

من میگفتم مگر که همباز منست

تفسیر رباعی 387 از دیوان شمس مولانا

مولانا در این رباعی به حالت دل عاشق در مستی عشق و توهم پیوستگی با دلبر می‌پردازد. او می‌فرماید: «گفتم که دلم آلت و ابزار (عشق) و مست (از شراب عشق) است،» «(و) مانند رباب، دل (دلبر) هم‌نوا و هم‌راز من است.» سپس به اشتباه خود در تصور پیوستگی اشاره می‌کند: «خود این دل من، یار کسی دیگر بود (و تعلق به معشوق حقیقی داشت)،» «(اما) من می‌گفتم مگر که همبازی و همراه من است (و از آن من است).» این رباعی، بیانگر مستی و شور عشق که گاهی باعث می‌شود عاشق، دل معشوق را از آن خود بداند، در حالی که آن دل، مستقل و مختص به خود معشوق است.