رباعی شماره 385 از دیوان شمس مولانا

گفتم که بیا بچشم من درنگریست

من نیز به حال گفتمش کاین دغلیست

گفتا که چه میرمی و اینت با کیست

تو مردهٔ اینی همه ناموس تو چیست

تفسیر رباعی 385 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به گفتگوی عاشق و معشوق درباره‌ی حقیقت هستی و فنای عاشق می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «گفتم که: ‘بیا (ای معشوق)،’ به چشم من نگریست (و با نگاهش مرا متحول کرد)،» «من نیز در آن حال (که بی‌خود شده بودم)، به او گفتم که این (تجلی تو) حقه و فریب است (زیرا باور نکردنی است).» سپس به پاسخ معشوق اشاره می‌کند: «(معشوق) گفت: ‘چرا می‌میری (فانی می‌شوی) و این (وجود فانی) با کیست؟’» «تو مرده‌ی این (فنا در من) هستی، پس تمام آبرو و اعتبار تو چیست؟ (یعنی هیچ نام و نشانی از خود نداری، همه از من است).» این رباعی، بیانگر قدرت تحول‌بخش نگاه معشوق که عاشق را به فنا می‌رساند و سخن معشوق درباره‌ی بی‌ارزشی وجود مستقل عاشق در برابر وجود او.