رباعی شماره 384 از دیوان شمس مولانا

گفتم عشقت قرابت و خویش منست

غم نیست غم از دل بداندیش منست

گفتا بکمان و تیر خود می‌نازی

گستاخ مینداز گرو پیش منست

تفسیر رباعی 384 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به عمق عشق عاشق و هشدار معشوق درباره‌ی غرور می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «گفتم: ‘عشق تو (ای معشوق)، خویشاوند و نزدیکترین کس من است،’» «(پس) غمی نیست (از تو)، غم از دل بداندیش من است (که گاهی شک می‌کند).» سپس به پاسخ معشوق اشاره می‌کند: «(معشوق) گفت: ‘به کمان و تیر خود (به استعداد و تلاش خود در عشق) می‌نازی؟’» «گستاخانه رفتار نکن (و غرور نداشته باش)، (زیرا) گرو و شرط (عشق واقعی) نزد من است (و تو هنوز به نهایت آن نرسیده‌ای).» این رباعی، بیانگر پذیرش کامل عشق از سوی عاشق و هشدار معشوق به او در برابر غرور، که نشان می‌دهد کمال عشق در تسلیم کامل است.