رباعی شماره 382 از دیوان شمس مولانا

گفتم چشمم که هست خاک کویت

پرآب مدار بی‌رخ نیکویت

گفتا که نه کس بود که در دولت من

از من همه عمر باشد آب رویت

تفسیر رباعی 382 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به درخواست عاشق از معشوق برای عدم راندن او و پاسخ معشوق می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «گفتم: ‘ای چشمم که خاک کوچه‌ی تو (ای معشوق) است،» «بدون روی زیبای تو، (آن را) پرآب (اشکبار) مدار (نگذار گریه کند).’» سپس به پاسخ معشوق اشاره می‌کند: «(معشوق) گفت که: ‘آیا کسی نبود که در دولت و حکومت من،» «تمام عمر آبروی خود را از من بگیرد (و به من وابسته نباشد)؟’» این رباعی، بیانگر نیاز عاشق به حضور معشوق برای حیات و آبروی خود و سخن معشوق درباره‌ی لطف خود به عاشق که آبروی او از اوست.