رباعی شماره 381 از دیوان شمس مولانا

گفتا بجهم همچو کبوتر ز کفت

گفت ار بجهی کند غمم مستخفت

گفتم که شدم خوار و زبون و تلفت

گفت از تلف منست عزو شرفت

تفسیر رباعی 381 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به گفتگوی عاشق و معشوق درباره‌ی رهایی و فنا در عشق می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «گفتم: ‘مانند کبوتری از کف تو (ای معشوق) خواهم جهید (و رها خواهم شد)،’» «(معشوق) گفت: ‘اگر بجهی، غم من تو را خویش (و مقهور) خود خواهد ساخت.’» سپس به فنای عاشق و جواب معشوق اشاره می‌کند: «گفتم که: ‘خوار و زبون و نابود شدم،’» «(معشوق) گفت: ‘عزت و شرف تو از نابودی و فنا در من است.’» این رباعی، بیانگر عدم امکان رهایی عاشق از عشق و حکمت نهفته در فنا که خود عین عزت و کمال است.