رباعی شماره 369 از دیوان شمس مولانا

گر جملهٔ آفاق همه غم بگرفت

بیغم بود آنکه عشق محکم بگرفت

یک ذره نگر که پای در عشق بکوفت

وان ذره جهان شد که دو عالم بگرفت

تفسیر رباعی 369 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به قدرت عشق در رهایی از غم و تبدیل ذره به جهان می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «اگر تمام آفاق (جهان هستی) را غم فرا گیرد،» «کسی که عشق را محکم و استوار در خود جای داده است، بی‌غم خواهد بود.» سپس به تأثیر عشق بر وجود ناچیز اشاره می‌کند: «یک ذره را ببین که پا در (دنیای) عشق گذاشت (و عاشق شد)،» «و آن ذره به یک جهان (عظیم) تبدیل شد که دو عالم (دنیا و آخرت) را فرا گرفت.» این رباعی، بیانگر قدرت بی‌کران عشق الهی که نه تنها غم‌ها را از بین می‌برد، بلکه وجود ناچیز را نیز به مرتبه‌ای از عظمت می‌رساند که تمام هستی را در بر می‌گیرد.