گر باد بر آن زلف پریشان زندت
مه طال بقا از بن دندان زندت
ای ناصح من ز خود برآئی و ز نصح
گر زانچه دلم چشیده بر جان زندت
این رباعی به تأثیر دلفریب زلف معشوق و بینتیجه بودن نصیحت نااهل میپردازد. مولانا میفرماید: «اگر باد (سحری یا نسیم) بر آن زلف پریشان تو (ای معشوق) بوزد،» «مه (ماه) برای بقا و جاودانگی، از بن دندان (با تمام وجود) بر تو طعنه میزند (حسرت میخورد).» سپس خطاب به نصیحتکننده میگوید: «ای نصیحتکنندهی من، از خودت و از نصیحت کردن دست میکشی (و رها میشوی)،» «اگر آنچه دل من چشیده (از عشق)، بر جان تو نیز اثر کند.» این رباعی، بیانگر قدرت و زیبایی بینظیر معشوق که حتی ماه را نیز به حسرت وامیدارد و دعوت به تجربهی عشق به جای نصیحت، تا فرد نصیحتگو خود نیز غرق در آن شود.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی