رباعی شماره 358 از دیوان شمس مولانا

عشق تو چنین حکیم و استاد چراست

مهر تو چنین لطیف بنیاد چراست

بر عشق چرا لرزم اگر او خوش نیست

ور عشق خوش است این همه فریاد چراست

تفسیر رباعی 358 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به پرسش از ماهیت عشق و رنج‌های آن می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «عشق تو (ای معشوق) چرا چنین دانا و استاد (در تغییر حال من) است؟» «محبت تو چرا چنین بنیادی لطیف و شکننده دارد؟» سپس به تناقض در تجربه‌ی عشق اشاره می‌کند: «اگر عشق خوشایند نیست، چرا بر آن می‌لرزم (از آن می‌ترسم یا به هیجان می‌آیم)؟» «و اگر عشق خوشایند است، چرا این همه فریاد (ناله و آه) در آن هست؟» این رباعی، بیانگر حیرت عاشق از ماهیت پارادوکسیکال عشق که همزمان هم شیرین و هم پر از رنج است و او را دچار پرسش می‌کند.