صدربار بگفتمت چه هشیار و چه مست
شوخی مکن و مزن بهر شاخی دست
از بسکه دلت باین و آن درپیوست
آب تو برفت و آتش ما بنشست
این رباعی به لزوم وفاداری در عشق و پرهیز از پراکندهدلی میپردازد. مولانا میفرماید: «صد بار به تو گفتم، چه هوشیار باشی و چه مست،» «شوخی نکن و به هر شاخهای (هرکس) دست نزن (با هر کسی دل مبند).» سپس به پیامد پراکندهدلی اشاره میکند: «از بس که دلت به این و آن گره خورد و پیوست،» «آبروی تو رفت و آتش عشق ما (در دل تو) خاموش شد.» این رباعی، بیانگر اهمیت وفاداری و پرهیز از هرزهگردی در عشق و اینکه بیوفایی موجب از بین رفتن ارزش انسان و خاموشی آتش عشق حقیقی میشود.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی