رباعی شماره 353 از دیوان شمس مولانا

صدربار بگفتمت چه هشیار و چه مست

شوخی مکن و مزن بهر شاخی دست

از بسکه دلت باین و آن درپیوست

آب تو برفت و آتش ما بنشست

تفسیر رباعی 353 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به لزوم وفاداری در عشق و پرهیز از پراکنده‌دلی می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «صد بار به تو گفتم، چه هوشیار باشی و چه مست،» «شوخی نکن و به هر شاخه‌ای (هرکس) دست نزن (با هر کسی دل مبند).» سپس به پیامد پراکنده‌دلی اشاره می‌کند: «از بس که دلت به این و آن گره خورد و پیوست،» «آبروی تو رفت و آتش عشق ما (در دل تو) خاموش شد.» این رباعی، بیانگر اهمیت وفاداری و پرهیز از هرزه‌گردی در عشق و اینکه بی‌وفایی موجب از بین رفتن ارزش انسان و خاموشی آتش عشق حقیقی می‌شود.