رباعی شماره 347 از دیوان شمس مولانا

سنبل چو سر عقاب زلف تو نداشت

در عالم حسن آب زلف تو نداشت

هرچند که لاف آبداری میزد

پیچید بس و تاب زلف تو نداشت

تفسیر رباعی 347 از دیوان شمس مولان

این رباعی به برتری بی‌نظیر زلف معشوق بر سنبل در زیبایی می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «سنبل (که به زیبایی و خوش‌بویی مشهور است)، چون (به بلندی) سر عقاب و (سیاهی) زلف تو را نداشت،» «در عالم زیبایی، طراوت و درخشندگی (آب) زلف تو را نداشت.» سپس به عجز سنبل در برابر زلف معشوق اشاره می‌کند: «هرچند که (سنبل) ادعای طراوت و تازگی می‌کرد،» «(اما در برابر زلف تو) بسیار پیچ و تاب خورد (کنایه از تلاش بی‌ثمر) و نتوانست پیچ و خم (زیبایی و جذابیت) زلف تو را داشته باشد.» این رباعی، بیانگر نهایت زیبایی و بی‌نظیری زلف معشوق که از هر زیبایی طبیعی دیگر، برتر و دلرباتر است.