رباعی شماره 346 از دیوان شمس مولانا

سلطان ملاحت مه موزون منست

در سلسله‌اش این دل مجنون منست

بر خاک درش خون جگر میریزم

هرچند که خاک آن به از خون منست

تفسیر رباعی 346 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به ستایش معشوق و اظهار عشق بی‌حد می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «سلطان جمال و نمکین بودن (زیبایی دلربا)، ماه‌روی دلربای من است،» «این دل دیوانه‌ی من، در بند و زنجیر عشق اوست.» سپس به فداکاری عاشق اشاره می‌کند: «بر خاک درگاه او، خون دل می‌ریزم،» «هرچند که (آن) خاک، از خون من (که ناچیز است) بهتر و والاتر است (و لیاقت آن را هم ندارم).» این رباعی، بیانگر نهایت عشق و خضوع عاشق در برابر معشوق، تا حدی که خود را لایق خاک درگاه او نیز نمی‌داند.