رباعی شماره 340 از دیوان شمس مولانا

زان می خوردم که روح پیمانه اوست

زان مست شدم که عقل دیوانهٔ اوست

شمعی به من آمد آتشی در من زد

آن شمع که آفتاب پروانهٔ اوست

تفسیر رباعی 340 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به مستی عاشق از شراب عشق الهی و تجلی معشوق می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «من آن شراب را نوشیدم که جان و روح پیمانه و جام آن (شراب) است (یعنی شرابی روحانی و بی‌نهایت)،» «از آن مست شدم که عقل خود، دیوانه‌ی آن (شراب) است.» سپس به تجلی معشوق اشاره می‌کند: «شمعی (معشوق) به سوی من آمد و آتشی (عشق) در وجودم افکند،» «آن شمعی که خورشید، پروانه‌ی آن است (یعنی معشوقی که حتی خورشید نیز در برابرش ناچیز است).» این رباعی، بیانگر شدت و عمق مستی عاشق از عشق الهی که از هر عقلی فراتر است و عظمت معشوق که حتی خورشید نیز در برابرش کرنش می‌کند.