رباعی شماره 338 از دیوان شمس مولانا

زان روی که دل بستهٔ آنزنجیر است

در دامن تو دست زدن تقدیر است

چون دست به دامنش زدم گفت بهل

گفتم که خموش روز گیراگیر است

تفسیر رباعی 338 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به تقدیر عاشق برای وصال معشوق و بازی پنهانی در لحظه‌ی وصال می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «از آن رو که دل (عاشق)، بسته‌ی آن زنجیر (زلف یا عشق معشوق) است،» «دست زدن به دامن تو (وصال و نزدیکی به تو)، تقدیر و سرنوشت است.» سپس به تعامل عاشق و معشوق اشاره می‌کند: «چون دست به دامنش (معشوق) زدم، گفت: ‘رها کن!’» «گفتم که: ‘خاموش باش! (امروز) روز (وصل و) گرفت و گیر است (و نباید رها کرد).’» این رباعی، بیانگر جبر در عشق و تقدیر الهی که عاشق را به سوی معشوق می‌کشاند و اهمیت فرصت وصال که نباید از دست رود.