رباعی شماره 337 از دیوان شمس مولانا

زانروز که چشم من برویت نگریست

یکدم نگذشت کز غمت خون نگریست

زهرم بادا که بی‌تو میگیرم جام

مرگم بادا که بی‌تو میباید زیست

تفسیر رباعی 337 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به بی‌قراری و رنج دائمی عاشق از فراق معشوق می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «از آن روز که چشم من به روی تو (ای معشوق) نگریست (و عاشق شد)،» «یک لحظه هم نگذشت که از غم تو، (چشمم) خون نگرید (اشک خونین نریخت).» سپس به نفرین بر زندگی بدون معشوق اشاره می‌کند: «زهر بادا (مرگ بر من) که بدون تو جام (زندگی) را بنوشم،» «مرگ بر من بادا که بدون تو باید زندگی کنم.» این رباعی، بیانگر شدت عشق و دلبستگی عاشق به معشوق و تنفر او از هرگونه زندگی و شادی بدون حضور معشوق.