روزیکه مرا به نزد تو دورانست
ساقی و شراب و قدح و دورانست
واندم که مرا تجلی احسانست
جان در تن من چو موسی عمرانست
این رباعی به اوج حالات عارف در حضور معشوق و تجلی الهی میپردازد. مولانا میفرماید: «روزی که مرا در نزد تو (ای معشوق) دورهای (از وصال و حضور) است،» «(آنجا) ساقی و شراب و قدح و دور (بزم و شور) است.» سپس به تجلی احسان الهی اشاره میکند: «و آن لحظهای که برای من، تجلی و نمود احسان و لطف (الهی) است،» «جان در بدن من، مانند موسی عمران است (که به تجلی خداوند نایل شد و بیقرار گشت).» این رباعی، بیانگر شور و مستی عاشق در حضور معشوق و تأثیر عظیم تجلی احسان الهی بر جان او، که آن را بیقرار و متجلی میسازد.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی