رباعی شماره 329 از دیوان شمس مولانا

دور است ز تو نظر بهانه اینست

کاین دیدهٔ ما هنوز صورت بین است

اهلیت روی تو ندارد لیکن

چون برکند از تو دل که جان شیرین است

تفسیر رباعی 329 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به ناتوانی دیده‌ی ظاهری در دیدن معشوق حقیقی و وابستگی دل به معشوق می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «دور بودن نظر (دیدن) از تو (ای معشوق)، بهانه‌اش این است،» «که این دیده‌ی ما هنوز (تنها) ظاهر و صورت‌ها را می‌بیند (و به باطن نرسیده است).» سپس به عجز چشم از دیدن و وابستگی دل اشاره می‌کند: «(این دیده) شایستگی و لیاقت دیدن روی تو را ندارد، اما،» «چگونه می‌تواند دل از تو (که مانند) جان شیرین (عزیز و حیاتی) است، دست بردارد؟» این رباعی، بیانگر محدودیت دیده‌ی ظاهری در درک حقیقت معشوق و با این حال، وابستگی شدید دل عاشق به معشوق که از او جداشدنی نیست.