رباعی شماره 328 از دیوان شمس مولانا

دل یاد تو کرد چون طرب می انگیخت

والله که نخورد آنقدح را و بریخت

دل قالب مرده دید خود را بی‌تو

اینست سزای آنکه از جان بگریخت

تفسیر رباعی 328 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به انزجار دل عاشق از هر شادی بدون معشوق و حیات او تنها با حضور معشوق می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «دل (عاشق) چون شادمانی و طرب را برمی‌انگیخت (و فرصتی برای شادی داشت)، یاد تو (ای معشوق) را کرد،» «به خدا سوگند که آن قدح (شراب شادی) را ننوشید و (بر زمین) ریخت.» سپس به بی‌ارزشی زندگی بدون معشوق اشاره می‌کند: «دل خود را (در این حالت) بدون تو، مانند قالبی مرده دید،» «این (مرگ و بی‌ارزشی) سزای کسی است که از جان (حقیقی و وجود تو) دوری کرد.» این رباعی، بیانگر دلبستگی مطلق عاشق به معشوق و اینکه هرگونه شادی و زندگی بدون حضور او، بی‌معنی و بی‌ارزش است.