رباعی شماره 327 از دیوان شمس مولانا

دل یاد تو کرد چون به عشرت بنشست

جام از ساقی ربود و انداخت شکست

شوریده برون جست نه هشیار و نه مست

آوازه درافتاد که دیوانه شده است

تفسیر رباعی 327 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به تأثیر یاد معشوق بر دل عاشق و بی‌خودی او می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «دل (عاشق) چون برای خوش‌گذرانی و شادی نشست (و فرصتی یافت)، یاد تو (ای معشوق) را کرد،» «(سپس) جام (شراب) را از ساقی ربود و آن را انداخت و شکست (زیرا هیچ جامی جز جام عشق نمی‌خواست).» سپس به حالت شوریدگی عاشق اشاره می‌کند: «(عاشق) آشفته و شوریده به بیرون پرید، نه هوشیار بود و نه کاملاً مست،» «(و) آوازه و شایعه افتاد که (او) دیوانه شده است.» این رباعی، بیانگر قدرت یاد معشوق در بی‌خود کردن عاشق و رها کردن او از قید عقل و هوشیاری ظاهری.