رباعی شماره 326 از دیوان شمس مولانا

دل رفت و سر راه دل استان بگرفت

وز عشق دو زلف او بدندان بگرفت

پرسید کی تو چون دهان بگشادم

جست از دهنم راه بیابان بگرفت

تفسیر رباعی 326 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به شیدایی دل عاشق و رهایی آن از قید سخن می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «دل (عاشق) رفت و سر راه معشوق (دل‌ستان) را گرفت،» «و از شدت عشق دو زلف او (معشوق)، آن را با دندان (محکم) گرفت (کنایه از شیفتگی و تعلق شدید).» سپس به فرار دل از کلام اشاره می‌کند: «(معشوق از او) پرسید: ‘تو کیستی؟’ چون دهانم را گشودم (تا جواب دهم)،» «(دل) از دهانم بیرون جهید و راه بیابان (گمنامی و بی‌نشانی) را در پیش گرفت.» این رباعی، بیانگر شدت عشق و شیدایی دل که از هرگونه قید و بند، حتی قید کلام، رها می‌شود و به سوی بی‌نهایت پرواز می‌کند.