رباعی شماره 321 از دیوان شمس مولانا

دلدار ظریف است و گناهنش اینست

زیبا و لطیف است و گناهش اینست

آخر بچه عیب می‌گریزند از او

از عیب عفیف است و گناهش اینست

تفسیر رباعی 321 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به پارادوکس در نگاه مردم به معشوق و حقیقت او می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «دلدار (معشوق) بسیار ظریف و لطیف است و گناهش (نقطه ضعفش از دید برخی) همین است،» «زیبا و لطیف است و گناهش همین است (که برخی به خاطر همین لطافت از او روی برمی‌گردانند).» سپس با تعجب می‌پرسد: «آخر به چه عیبی از او فرار می‌کنند؟» «او از هر عیبی پاک و عفیف است، و گناهش (تنها) همین است (که در نهایت کمال و لطافت است و برخی تاب آن را ندارند).» این رباعی، بیانگر کمال و زیبایی بی‌عیب و نقص معشوق و نادانی برخی که از همین کمال گریزانند، زیرا تاب تحمل عظمت و لطافت او را ندارند.