رباعی شماره 308 از دیوان شمس مولانا

در عشق که جز می بقا خوردن نیست

جز جان دادن دلیل جانبردن نیست

گفتم که ترا شناسم آنگه میرم

گفتا که شناسای مرا مردن نیست

تفسیر رباعی 308 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به ماهیت فنا و بقا در عشق الهی اشاره می‌کند. مولانا می‌فرماید: «در عشق (حقیقی)، جز نوشیدن شراب بقا (زندگی جاوید) نیست،» «و جز جان دادن (فنای خودی)، دلیل و راهی برای جان بردن (بقای الهی) وجود ندارد.» سپس به گفتگوی عاشق و معشوق می‌پردازد: «گفتم: ‘می‌خواهم تو را بشناسم، سپس بمیرم،’» «(معشوق) گفت: ‘برای کسی که مرا می‌شناسد، مردنی نیست (زیرا او به بقای ابدی رسیده است).’» این رباعی، بیانگر این حقیقت که فنا در عشق، خود عین بقا و جاودانگی است و شناخت معشوق حقیقی، مرزهای مرگ و زندگی را از میان برمی‌دارد.