رباعی شماره 307 از دیوان شمس مولانا

در عشق تو هر حیله که کردم هیچ است

هر خون جگر که بیتو خوردم هیچ است

از درد تو هیچ روی درمانم نیست

درمان که کند مرا که دردم هیچ است

تفسیر رباعی 307 از دیوان شمس مولانا

مولانا در این رباعی به بی‌ثمری هر تلاش در برابر عشق معشوق و شدت درد عاشق می‌پردازد. او می‌فرماید: «در عشق تو (ای معشوق)، هر مکر و حیله‌ای که به کار بردم، بی‌فایده و هیچ است،» «هر خون دلی که بدون تو خوردم (هر رنجی که کشیدم)، هیچ و بی‌اثر است.» سپس به درمان‌ناپذیری درد عشق اشاره می‌کند: «از درد تو هیچ راهی برای درمانم نیست،» «چه کسی می‌تواند مرا درمان کند، در حالی که درد من (در برابر عظمت عشق تو) هیچ است؟ (یعنی هیچ درمانی برای چنین عشق عظیمی وجود ندارد).» این رباعی، بیانگر شدت و فراگیری درد عشق که به حدی است که هرگونه تلاش برای درمان را بی‌معنی و ناچیز می‌سازد.