رباعی شماره 1950 از دیوان شمس مولانا

ناخوانده به هرجا که روی غم باشی

ور خوانده روی تو محرم آن دم باشی

تا کافر را خدا نخواند نرود

شرمت بادا ز کافری کم باشی

تفسیر رباعی 1950 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به اهمیت دعوت الهی و تفاوت میان حضور با اذن و بی‌اذن می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «ناخوانده به هر جا که روی، غم خواهی بود،» «و اگر خوانده روی، تو محرم آن لحظه خواهی بود.» «تا کافر را خدا نخواند، نمی‌رود،» «شرمت بادا! از کافر (در بی‌ایمانی) کمتر باشی!» این رباعی، بیانگر این است که حضور در محضر حق، باید با دعوت و اذن او باشد، و نشان‌دهنده‌ی این که حتی کافر نیز بدون اذن خدا قدم بر نمی‌دارد، پس انسان باید از او کمتر نباشد.