من پیر فنا بدم جوانم کردی
من مرده بدم ز زندگانم کردی
میترسیدم که گم شوم در ره تو
اکنون نشوم گم که نشانم کردی
این رباعی به تأثیر معشوق در زنده کردن و هدایت عاشق میپردازد. مولانا میفرماید: «من پیر فنا بودم، جوانم کردی،» «من مرده بودم، از زندگانم کردی.» «میترسیدم که در راه تو گم شوم،» «اکنون گم نمیشوم که نشانم کردی!» این رباعی، بیانگر این است که معشوق، به عاشق زندگی دوباره بخشیده و او را در راه خود هدایت کرده است، و نشاندهندهی نقش حیاتی معشوق در زندگی عاشق.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی