رباعی شماره 1937 از دیوان شمس مولانا

من بی‌دلم ای نگار و تو دلداری

شاید که بهر سخن ز من نازاری

یا آن دل من که برده‌ای بازدهی

یا هر چه کنم ز بیدلی برداری

تفسیر رباعی 1937 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به درخواست عاشق از معشوق برای بازگرداندن دل یا پذیرش اعمال او می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «من بی‌دلم ای نگار و تو دلدار هستی،» «شاید که برای هر سخنی از من، ناز کنی.» «یا آن دل من را که برده‌ای، باز دهی،» «یا هر چه از بی‌دلی کنم، برداری (بپذیری)!» این رباعی، بیانگر این است که عاشق، در دست معشوق است و از او می‌خواهد که یا دلش را بازگرداند یا اعمال بی‌دلانه‌اش را ببخشد، و نشان‌دهنده‌ی وابستگی مطلق عاشق به معشوق.