رباعی شماره 1932 از دیوان شمس مولانا

مردی که فلک رخنه کند از دردی

مردی که خداش کاشکی ناوردی

غبن است و هزار غبن کاین خلق لقب

آن را مردی نهند و این را مردی

تفسیر رباعی 1932 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به مقام واقعی مردان و تفاوت آن با مفهوم عامه از مردی می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «مردی که آسمان از درد او شکافته شود،» «مردی که خدا کاش او را نمی‌آورد (کنایه از عظمت).» «زیان است و هزاران زیان که این مردم،» «به او مردی می‌گویند و به این (بی‌لیاقت) هم مردی!» این رباعی، بیانگر این است که مردی حقیقی، به معنای درد و عظمت روح است و نه صرفاً جنسیت، و نشان‌دهنده‌ی تفاوت میان ظاهر و باطن در این مفهوم.