گوئی که مگر به باغ رز رشتهامی
یا بر رخ خویش زعفران کشتهامی
آن وعده که کردهای رها مینکند
ور نی خود را به رایگان کشتهامی
این رباعی به وفای به عهد معشوق و فداکاری عاشق در راه او میپردازد. مولانا میفرماید: «(تو) گویی که: “مگر به باغ انگور رشته شدهام؟”» «یا بر روی خود، زعفران کاشتهام؟» «آن وعدهای که کردهای، رها نمیکند،» «وگرنه خودم را به رایگان کشتهام!» این رباعی، بیانگر این است که وعدهی معشوق، عاشق را زنده نگه داشته و او را به فداکاری واداشته است، و نشاندهندهی تأثیر وعدهی وصال بر عاشق.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی